Anne babanın mı çocuğun muhtaçlıkları mı?

“Çocuğunuzdan ısrarla yapmasını istediğiniz ya da bunları yaparsa yeterli olur dediğiniz şeyler nitekim onun gereksinimini mı karşılayacak yoksa sizinkini mi?”

Bunu danışanlarıma söylediğimde yüzlerinde çoklukla birebir söz oluşur ve bakışlarında bir şaşkınlık görülür. Bunu sahiden çocuğumdan neden istiyorum sorgulamasını anlık olarak yaşarlar. Sonrasında gelen cümleler ise genelde şöyle başlar: “Ama anne baba olarak onun yeterli olmasını istiyoruz. Ne var güya kendi işini kendi yapsa, ödevlerini tek başına yapsa, sorumluluklarını alsa, bardağını bir yerden alıp bir yere koysa, dersleri âlâ olsa…”

Bazen de bu istekler daha farklı bir form alır ve bir hükmetme, denetim etme dileğine dönüşür. Ödevlerini ben ona söylemeden kendisi yapmalı, odası nizamlı olmalı, çantasını kendi hazırlamalı, ben telefonla konuşurken ortaya girmemeli…

Aslında ebeveynler çocuklarını denetim etmektense yahut nasıl birisi olması gerektiğini söylemektense, tercihlerine paha vermeyi denese ortadaki münasebet iddia edilenden çok daha uygun olacaktır. Hatta derin yaralar bile daha çabuk onarılacaktır. Hususla ilgili Naomi Aldort Çocuğunuzla Birlikte Büyümek kitabında şöyle söyler. “…Bir oburunun gereksinimlerine odaklanmak demek, onun kendi yolunda gidebilmesi için gereken her şeyi ona sunmak demektir; onun yolunu kendi hayalleriniz için kullanmak demek değildir. Çocuğunuza ilgi gösterirken kendinize değil, yalnızca ona odaklanın; çocuğunuza imkanlar sunmayı, kendinizle ilgilenmekten başka tutun.”

Anlamak kolay gözükse de uygulamaya geçirmenin sıkıntı olduğunun farkındayım ve sizi en derinden anlıyorum. Zira kendimizle uğraşmak diğerleriyle uğraşmaktan her vakit çok daha zordur.

Ebeveynler kendi hislerinin ve gereksinimlerinin farkında olmaya başladığında kendilerini daha rahat söz edebilirler. Böylelikle tercihlerini de çocuklarıyla paylaşabilir hale gelirler. Ebeveynlerin şikayet etmeden ve suçlamadan yalnızca duyguya odaklanarak konuşmaya ihtimam göstermeleri, çocuklarının da kendilerini en uygun formda tabir etme yollarını öğrenmelerini sağlayacaktır. Ebeveynler zati çocuklarının hislerini nitekim anladıklarını uygun tabirler ile anlattıklarında ortalarındaki irtibatın arttığını ve bağın çok daha süratli bir formda kuvvetlendiğini görmeye başlarlar. Zira çocukların en çok anlaşılmaya ve anlaşıldıklarını tekrar tekrar duymaya muhtaçlıkları vardır.

Birinci evvel kendinize, sonra da çocuğunuza şefkat göstermekten vazgeçmeyin.

Bir cevap yazın