Bir çocuğu büyütmek için bir köye gereksinim vardır

Afrika asıllı bu atasözü ebeveynlerin, çocukların büyüyüp gelişmesi için ne kadar çok takviyeye ve yardıma muhtaçlık duyduklarını epeyce naif bir biçimde anlatıyor.

Çocukların bakımında ve gelişiminde kimlerin rol alacağı, sorumlulukların nasıl paylaşılacağı, annenin belirleyici rolünün yanında babanın sorumluluğunun neler olacağı üzere sorular ile aileler sıklıkla karşılaşmaktadır. Bayanlar, bebekleri rahimlerine düştükten çabucak sonra anneliğe hormonal olarak hazırlansalar ve pek çok şeyi yapmaya istekli olsalar da onların güçlerinin tükeneceğini ve dayanağa muhtaçlıkları olduğunu unutmamak gerekir. Hatta ne acıdır ki, ülkemizde “saçını süpürge eden ana” imajı o kadar güçlüdür ki yardım davetinde bulunan, dayanak almak için yollar arayan anneler bazen değişik karşılanabilmektedir.

Bir bebeği büyütmekten konuşurken çalışan annelerden bahsetmemek olmaz. Bayanların anne rolünün yanında iş hayatındaki etkin rolü bu bakım sürecini biraz daha zorlaştırmaktadır. Anneliğin yüklediği sorumlulukları yerine getirirken, öbür taraftan var olan potansiyelini iş hayatında kullanmak isteyen bayanlar, bunun zorluğunu yaşadıklarını lisana getirmektedirler. Ülkemizde bundan bahsetmek vakit zaman sıkıntı olabilir zira, yıllar içinde değişen aile yapısı ile ilgili şuur şimdi oluşmaktadır. Yeni yeni şekillenen toplumsal şuurun haricinde bu rol karmaşasını tetikleyen öbür husus, çocukların bakımı için devlet tarafından yapılan düzenlemelerdeki eksikliklerdir. Özetle; çalışan annelerin başını, çocuğun bakımında kim rol oynayacak, meskenin büyüklerinden yardım istenirse bu nasıl çözümlenecek, okula başlama yaşı ne olacak, kime güvenmeliyim soruları sıklıkla kurcalamaktadır.

Tüm bu karmaşanın tahminen de düzenleme eksikliklerinin ortasında unutulmaması gereken tek şey, daha evvelki yazılarımda da belirttiğim üzere ebeveynin çocuğa ayırdığı müddet içinde tüm varlığıyla orada olmaya çalışmasıdır. Aslında çocuğa sağlanan tüm kaideler onu, ebeveynlerin çok korktuğu geleceğe hazırlamak için yalnızca birer araçtır. Ona sunulan en büyük armağan ebeveynin ya da çocuğa bakım verenin sevgi ve istekle vaktini ona ayırmasıdır.

Umut ediyorum ki ülkemizdeki değişimler geleceğimizin formlandığı, kültürümüzün bir sonraki jenerasyona aktarıldığı aile örgütlenmesi için işe fayda çözümlemeler getirir ve aile dostu ekonomiler oluşmaya başlar.

Güzel niyetlerimizi belirtirken, dünyayla, ailemizle ilgili değiştirmek istediğimiz bir şey varsa bunun için birinci evvel kendi yapabileceklerimize odaklanalım. Bunu başlangıç kabul edelim ve birinci adımı biz atalım.

Zira unutmayalım; bir insan değişir, dünya değişir.

Bir cevap yazın