Ruhsal dayanak, neden ve ne vakit?

Ruhsal yardım arayışı, birçoğumuz için lisana getirilmesinden kaçınılan bir durum olarak algılanmakta. Birilerine psikoloğa, ruhsal danışmana gittiğimizi yahut ruhsal takviyeye muhtaçlık hissettiğimizi söylemeye çekiniyoruz. Bunu söylediğimiz anda karşı tarafın zihninde canlanmasından korktuğumuz bir kadro niyetler var üzere:

“Sorunlu biri olduğumu düşünecek.”

“Akli dengemden kuşku edecek.”

“Zayıf biri olduğumu düşünecek.”

“Kendi başımın dermanına bakamadığımı düşünecek.”

“Küçücük sıkıntıları büyüttüğümü düşünecek.”

Bunlara emsal fikirler birçok vakit bizi yardım arayışımızdan vazgeçirebilir ve hatta kendi kendimizi bu türlü bir yardıma “çok da gereksinimimizin olmadığına” ikna edebiliriz.

Ruhsal yardım alıyor olmanın, olduğumuz bireye olumsuz sıfatlar ekleyeceği yanılsaması içerisinde olabiliyoruz. Yardım aldığımızı öğrendiklerinde insanların bize farklı bir gözle bakma ihtimalinden kuşku ediyoruz. Hatta biraz daha abartı durumlarda ruhsal yardım alan bireylerden “aman uzak dur ondan, o zati psikoloğa falan gidiyormuş.” halinde bahsedildiğine de şahit oluyoruz.

Diğerlerinin bizim kararlarımız, gereksinimlerimiz ve davranışlarımızla ilgili ne düşündüğü kimilerimiz için pek de kıymetli olmazken, kimilerimiz hayatı bu fikirlere nazaran yaşayabiliyorlar.

Ruhsal yardıma muhtaçlık duyma konusunda ise, şayet ki kişi ruhsal dayanak aramanın grip olduğumuzda doktora gitmekle benzeri bir durum olduğunun farkındaysa, diğerlerinin bu hususa ait ne düşündüğü çok da kıymetli olmayabiliyor.

Fakat şayet ki ruhsal yardıma gereksinim hissettiğimizi kabul etme noktasında biz bir dert çekiyorsak, o noktada oburlarının ne dediği de bizim için daha kıymetli bir hale gelebiliyor.

Özcesi biz ruhsal yardım arayışına ne üslup bir reaksiyon verirsek verelim, bahis her zamanki üzere dönüp dolaşıp bizim hususa ne biçimde baktığımıza, bahse ait inançlarımıza geliyor. Hasebiyle diğerlerinin ne düşündüğü yahut ne düşüneceğinden fazla başka birçok hususta olduğu üzere ruhsal takviye alma konusunda da kendi kanılarımızı incelememizde yarar var.

Şu bir gerçek ki “Psikolojik yardım almam gerekiyor” cümlesini kurabilmemiz hayli uzun vakit alabiliyor. Bu cümleyi kurabilmek için hayatımızın artık içinden çıkılamayacak sıkıntılarla dolmasını, günlük hayatımızın akışının bütünüyle bozulmasını bekliyoruz. Son ana kadar bu türlü bir yardıma başvurmayı gereksiz görüyoruz. Hâlbuki ruhsal takviye muhtaçlığını hayatımızın her noktasında hissedebiliriz.

Bu muhtaçlık illa ki ortada “sorun” olarak isimlendirebileceğimiz bir durum olduğunda açığa çıkmak zorunda değil. O denli anlar yaşarız ki ne biz ne de etrafımız rastgele bir “sorunun” varlığını tanımlayamaz durumda kalırız lakin ortada bir “farklılık” kelam mevzusudur.

Her zamankine nazaran biraz daha stresliyizdir, biraz daha keyifsiz görünüyoruzdur, son vakitlerde duygusallaştığımıza ait geribildirimler alıyoruzdur ve biz de gün içerisinde bu “daha stresli”, “daha duygusal” halimizin tesirlerini ufak ufak hissediyoruzdur. Bunlar elbette süreksiz, dönemsel değişimler de olabilir, lakin kökeninde daha önemli gereksinimlerimiz da yatıyor olabilir.

Buna benzeri olarak yakın etrafımızın bizimle ilgili “sorun” olarak nitelendirdiği bir durum kelam bahsidir lakin bizim için ortada rastgele bir sorun, bir muhtaçlık durumu kelam konusu değildir. Oburlarının bizimle ilgili her olumsuz geribildirimi bizde bir sorunun olduğunu elbette ki göstermez. Ama bilhassa yakın etrafımızdan aşikâr bahislerde emsal geribildirimler almaya başladıysak ve etrafımızdaki insanların yavaş yavaş bizden uzaklaşmaya başladıklarını da hissediyorsak, bu durum kendimize daha yakından bakmamızın gerektiğine işaret ediyor olabilir.

Bu stil olaylar ister istemez ömür kalitemizi düşürür, biz bir şeyleri farklı yapmadıkça yahut kendimize biraz daha yakından bakıp neyi neden yaptığımızı sorgulamadıkça bu düşüş sürat kazanır.

Yardıma muhtaçlığımız olduğunu ise lakin bir ilgimiz bitme noktasına geldiğinde, bir kez daha işimizde tutunamadığımızda, öfke patlamaları, korku atakları geçirmeye başladığımızda, ağır hislerimizle baş edemez hale geldiğimizde kabul edebiliriz. Oysa ruhsal dayanak, olayların bu noktaya ulaşmasını önleyici bir fonksiyon de gösterebilir. Hayatımızı daha şuurlu, daha farkındalıklı yaşayabilmemizi, olayların kriz boyutuna ulaşmadan daha sağlıklı yollardan çözümlenebilmesine imkan tanıyabilir.

Sırasıyla bakacak olursak;

Kendi davranışlarımıza, fikirlerimize bize epey geçerli görünen münasebetler sunabiliyoruz. Örneğin, hiçbir işte tutunamıyorsak, her girdiğimiz işten belirli bir mühlet sonrasında yakınmaya başlıyorsak ve bunun için daima olarak iş yerini, bireyleri, idaresi suçluyorsak bu durum hayat kalitemizin değerli ölçüde düşmesine sebep olabilir ve biz daima olarak kendimizden hariç şahısları suçlamaya devam ettiğimiz için bu döngünün içerisinden çıkamayabiliriz.

Bu noktada kendimizle ilgili farkındalığımızın eksik olduğu söylenebilir. Her girdiğimiz ortamda misal problemleri yaşıyor olmamız, o ortama o sorunu tahminen de bizim taşıyor olabileceğimizi düşündürür ve ruhsal yardım sürecinin bu noktada devreye girmesi epey fonksiyoneldir.

Bu sırf bir örnek, tıpkı üslupta sorunları romantik münasebetlerimizde de yaşıyor olabiliriz. Kendi davranış biçimimizin kusurlu olduğuna ait dışarıdan geribildirim almış olsak bile, partnerimizin bir kadro davranışları sonucunda bizim de bu türlü bir yol izlemeyi tercih etmek “zorunda kaldığımızı” öne sürüp, kendi kusurlu davranışımıza çok tesirli mazeretler yaratabiliriz. Lakin bu davranışımız bizi ve partnerimizi yormaya, bağlantımızı zedelemeye başladıysa, kendimizce sunduğumuz münasebetlerimiz her ne olursa olsun artık kendi davranışlarımızın altında yatan bize ilişkin münasebetleri araştırmamızın vakti gelmiş demektir.

Kendimize yabancılaştığımızda, neyi neden yaptığımızı ayırt edemediğimizde birden fazla vakit bunun süreksiz bir devir olduğuna kendimizi inandırır yahut bu değişimi denetimimizde olmayan öteki sebeplere bağlayarak çok fazla üzerinde durmamaya çalışırız.

Tenkitlere tahammül eşiğimiz düşmüş olabilir ve bunu iş yerindeki, okuldaki gerilimli anlarımıza atfederiz, daha duygusal bir beşere dönüşmüşüzdür, bunu yaşımızın ilerlemiş olmasına atfederiz, daha inatçı yahut daha otoriter bir hale gelmişizdir, bu durumu ömür şartlarının artık bunu gerektirdiğine bağlarız, buna emsal olarak etrafımızdan “değiştiğimize” ait aldığımız geribildirimlere “artık bu türlü olmaya karar verdim”, “demek ki bundan sonra böyleyim, beni bu türlü kabul edin” formunda reaksiyonlar verebiliriz.

Pekala, durum hakikaten sandığımız kadar kolay mi? Sırf işteki gerilimli durumlar sebebiyle mi bu kadar tahammülsüz bir hale geldik yahut yaşımız sebebiyle mi evvelce nötr kalabildiğimiz durumlarda gözlerimiz dolmaya başladı?

Yaşadığımız olaylar ruhumuzda izler bırakır lakin derin lakin yüzeysel, bir formda bize bir miras kalır tecrübelerimizden. Çocukluktan taşıdığımız yaralarımızın nerede, ne vakit, ne sonucunda açığa çıkacağını bilemeyiz.

Biz yaşadığımız külfetlerin kaynağını şimdiki durumlarda ararken ve bu sorunun mevcut durum sonlandığında biteceğine kendimizi ikna etmeye çabalarken yaramız giderek derinleşebilir.

Buna emsal olarak, bir ekip travmatik yaşantılar ve kayıplar her ne kadar bize “geldi, geçti” formunda görünse de “geçmemiş” olabilir.

Atlattık sandığımız durumlar, kendisini bize farklı biçimlerde gösterebilir.

Gelip geçtiğini düşündüğümüz olaylar, şayet ki vaktinde gereğince ilgilenilmediyse, bize kendisini tekrar tekrar hatırlatabilir.

Münasebetiyle kendimize farklı gelen davranışlarımız, niyetlerimiz kelam mevzusuysa ve etrafımızdan benzeri geribildirimleri aşikâr bir sıklıkta almaya başladıysak zihnimizde bizden habersiz nelerin dönüp durduğuna bakmak üzere ruhsal dayanak almamız epey faydalı olabilir.

Bazen sadece birisinin bizi yargılamadan, bölmeden, sırf manaya gayretiyle dinlemesine de gereksinim hissedebiliriz. Günümüz kurallarında bunu birbirimize gerektiği biçimde sağlayamaz olduk. Hasebiyle bir vakit sonra bu anlatılamamış gerginlikler, hüzünler, kararsızlıklar zihnimizde birikmeye başlar ve bu nokta da, yeniden ruhsal dayanak almamızın gerektiğine işaret eder.

Kendi niyetlerimizde boğulduğumuzu hissettiğimizde, etrafımızdaki insanlara karşıt gelebileceğini düşündüğümüz bir grup niyetlerimizin, hislerimizin baskısını hissettiğimizde, almamız gereken bir kadro değerli kararlar varsa ve önceliklerimizi belirlemekte zorlanıyorsak yeniden ruhsal takviye alabileceğimiz bir durum içerisindeyizdir.

Zira aslında hepimiz anlatma ve anlatırken keşfetme muhtaçlığı hissederiz. Ruhsal takviyeye bu muhtaçlık da dahildir.

Kendimize tahammülümüzün kalmadığı, kusurlarımıza yahut sevmediğimiz yanlarımıza şefkat duymakta zorlandığımız anlarda yeniden ruhsal takviye arayabiliriz, tahammül edemediğimiz yanlarımızın kaynaklarını keşfedebilir, sivri yanlarımızı törpüleyebilir, kalanları tekrar ruhsal yardım yoluyla kabul etmeyi öğrenebiliriz.

Dışarıdan her şeyin “mükemmel” göründüğü bir hayatın içinde bocaladığımızı hissettiğimizde, etraftakilerin “senin hiçbir sorunun yok”, “sana rahat battı sanırım” halindeki telaffuzlarına kulak tıkayarak tekrar ruhsal yardım arayışını tercih edebiliriz.

Her ne kadar dışarıdan bütün gereksinimlerimiz karşılanıyor görünse de bizim hangi yaramızın, gereksinimlerimizin karşılanmasını engellediğini kimse bilemez. Dışarıdan hayli sevgi hürmet gören biri olarak görünsek dahi, tahminen de bizim sevgiyi algılayış biçimimiz farklıdır ve bir türlü gerçek manada hissedemediğimiz sevginin eksikliği içimizi acıtıyor olabilir.

Ruhsal yardımın sağladığı şey, anlık rahatlama değildir yahut ruhsal yardım bize son memnunluğu vaat etmez. Anlık mutlulukların peşinde koşmaktan farklı olarak, hayatın getirdiği zorluklarla, önümüze çıkardığı pürüzlerle daha sağlıklı yollardan baş edebilmeyi öğreniriz.

Bir ruhsal danışmanla çıktığımız seyahatte kendi öykümüzün gerçeklerini keşfederiz, bu gerçeklerden beslenerek yoluna koyarız bir şeyleri. Mazeretlerden uzak, kendi hayatımızı gerçeklerimizle yüzleşerek yaşarız.

Unutmamak gerekir ki en güç olan krize müdahale, krizden günlük akışa dönmektir. İşlerin kriz boyutuna ulaşmasını beklemeden kendimizle ilgili bir şeylerin bir biçimde yolunda gitmediğini hissediyorsak şayet, yardım aramaktan çekinmemeliyiz. Bu soğuk algınlığımızın bizi yataklara düşürüp günlük hayatımızı sekteye uğratmaması için doktora gidip önleyici bir muayeneden geçmekten çok da farklı değildir.

En uygun versiyonumuzu yaşamak, hayatımızı olabilecek en kaliteli haliyle deneyimlemek bizim sorumluluğumuzda. Bu sebeple nasıl ki yediğimize içtiğimize dikkat ediyoruz, fizikî sıhhatimizi müdafaaya ihtimam gösteriyoruz, birebir formda ruhumuzun gereksinimlerine da dikkat kesilmeliyiz.

Fizyoloji ve psikoloji bir bütün ve birbirlerini bizim düşündüğümüzden çok daha fazla etkileyebiliyorlar.

Bu sebeple ruhunuza yeterli bakın, sağlıcakla kalın!

Bir cevap yazın