Özşefkat

Özşefkatin bir diğerine gösterdiğiniz şefkatten hiçbir farkı yok aslında, yalnızca oburu yerine kendinize gösteriyorsunuz şefkati. Bir diğerine şefkat gösterebilmek için öncelikle onun durum karşısında ne kadar zorlandığını, hatta acı çektiğini kavrayabilmelisiniz. Yolda yürümekte zorluk yaşayan birisini gördüğünüzde, o kişinin ne kadar zorlandığının farkına bile varmadan yolunuza devam ediyorsanız, doğal olarak şefkat de hissedemezsiniz. Şefkat, diğerlerinin zorluklarını, acısını kalbinizde hissedebilmek demektir. Diğerlerinin acısını kalbinizde hissettiğinizde sıcaklık, şefkat ve zorluk yaşayan, acı çeken şahsa bir biçimde yardım etme dileği oluşur. Şefkatli olmak demek zorluk yaşayanlara yargılayarak, eleştirerek değil anlayış ve empati ile yaklaşmaktır, kusursuzluğun beşere dair olmadığını anlamaktır.

Özşefkat sıkıntı vakitler yaşadığınızda, başarısız olduğunuzda ya da kendinize hoşlanmadığınız özelliklerinizi fark ettiğinizde tıpkı başkalarına yaklaştığınız üzere kendinize de hoşgörülü ve şefkatle yaklaşmanız demektir. Yaşadığınız zorluk karşısında kaya üzere sert durmaya çalışmak yerine kendinize “şu an zorlanıyorum” deyin. Ve kendinizi nasıl teselli edebileceğinize, kendinize nasıl âlâ davranacağınıza bakın.

Kendinizi yapamadıklarınız, yetersizlikleriniz yahut eksiklikleriz karşısında zalimce eleştirmek, yargılamak yerine, başarısızlıkla karşı karşıya kaldığınızda özşefkat kendinize anlayışlı ve nazik olmanız manasına gelir. Harika olmaya çalışmak, malum bu boyutta imkânsız olanı beklemek demektir.

Kendinize bedel verdiğiniz için, daha sağlıklı ve memnun olmak için, kendinizdeki birtakım olumsuz özellikleri olumluya değiştirmek için uğraş gösterebilirsiniz. Aslına bakarsanız özşefkat insan olduğunuzu kabul ettiğiniz manasına gelir, aksaklıklarınızla da eksiklerinizle de, olumsuz yanlarınızla da. Hayat her vakit istediğiniz üzere gitmeyecek, siz de herkes üzere hayal kırıklıkları yaşayacak, kayıplarla karşılaşacak, yanılgılar yapacak, hudutlarınız olduğu gerçeği le yüzleşecek, ideallerinizin uzağında kalacaksınız. Bu insan olmanın getirisidir ve her insan için geçerlidir. Bu gerçekle savaşmak yerine müsaade verin kendinize, şefkatle yaklaşın kendinize ve etrafınızdakilere.

Şu bir gerçek ki kendinize şefkat göstermeniz hayatı daha yönetilebilir kılıyor.

Özşefkatin üç ana özelliği vardır; kendine âlâ davranma, insan olduğunuzun farkına varıp kabul etme ve farkındalık.

Kendinize âlâ davranarak insanların kusursuz olmadığını ve kimsenin kusursuz hayatlar yaşamadığını fark ve kabul edersiniz. Böylece işler yolunda gitmediğinde kendinize eleştirel yaklaşmak yerine düzgün davranır ve kendinize acıyıp “ne kadar zavallıyım” diye düşünmek yerine herkesin hayatında bir şeylerin külfetli olduğunu görürsünüz.

Malum, herkes olumsuzluk yaşayabilir, herkesin başına berbat olaylar gelebilir. İnsan olmak yalnızca uygundan hoştan ibaret değil. Zorluk yaşamak, aksamak, eksiklik yaşamak insan olmanın doğal bir modülüdür. Siz de aksaklıkları, aksilikleri kabul ederek insan olduğunuzun farkına varıp kabul etmiş olursunuz.

Farkındalık acılarınızla, zorluklarınızla, eksikliklerinizle yüzleşmek ve bunları kucaklayarak kabul etmek demektir. Birden fazla insan acıları, zorlukları ve eksiklikleri ile yüzleşmek istemez, kaçınmayı hatta inkâr etmeyi tercih eder.

Özşefkat ve hayattaki huzur ortasındaki temas nettir. Özşefkat, yüksek özdeğer, daha ağır toplumsal bağlar, daha yüksek duygusal zekâ ve ömürle ilgili daha fazla doyum almanızı sağlar. Daha az telaş, daha az depresif hisler ve daha az başarısızlık korkusu yaşamanızı sağlar.

Kendinize şefkat göstermeyi öğrenebilirsiniz:

Daima kendinizi inceleyip yargılamaktan vazgeçin,

Kendinizi olduğunuz üzere kabul edin zayıflıklarınızla, aksaklıklarınızla, kendinizi yargıladığınız özelliklerinizden ibaret olmadığınızı görün,

Kendi zayıflıklarını bilen ve o zayıflıklara sevecenlikle, şefkatle yaklaşan bir dostunuzun gözleri ile bakın kendinize.

Zorluk yaşadığınızda kendinizi teselli edin, yüreklendirin kendinizi, kendinize güzel davranın, şefkat gösterin.

Bir aksilikle karşılaştığınızda kendinize şu soruları sorun: Ne görüyorum? Ne hissediyorum? Neye gereksinimim var? Kendimden ya da bir diğerinden ne istiyorum?

Bir başarısızlıktan sonra kendinize yeterli davranın.

Kendinize ihtimamla, müsamaha ile yaklaşman.

Pekala, ya siz kendinize şefkat gösteriyor musunuz?

Kusur yapmanın insan tabiatının bir modülü olduğunu düşünüyor musunuz?

Kendinizi makûs hissettiğinizde hislerinizi merak edip dönüp bakıyor ve anlamaya çalışıyor musunuz?

Kişiliğinizde sevmediğiniz özelliklerinizi, aksaklıklarınızı, eksikliklerinizi sabır ve müsamahayla karşılamak için gayret gösteriyor musunuz?

Yoksa bir şeyler makus gidip kendinizden mutlu olmadığınızda nelerin yanlış olduğuna mı odaklanıyorsunuz?

Ya da başka insanların sizden daha keyifli olduğuna, daha uygun hayatlar yaşadığını mı düşünüyorsunuz?

Kişiliğinizdeki aksilikleri fark ettiğinizde üzülüyor ve kendinizi berbat mü hissediyorsunuz?

Kültür çabucak herkese aksiliklere, sorunlara odaklanıp o kadar çok güç harcamayı öğretiyor ki tahlillere güç kalmıyor.

Nasıl oluyor da diğerlerine karşı kendinizden daha çok şefkat gösteriyorsunuz? Kendinize bu kadar katı yaklaşmak, eleştirel olmak rastgele bir şeyi düzeltiyor mu? Durumla başa çıkmanın yapan bir yolunu bulmanıza yardımcı oluyor mu?

Büyürken aile ve toplum maalesef yapamadıklarınıza, olumsuzluklarınıza odaklanıyor. Genel olarak öğrenme mükafatla olması gerekirken ceza ile gerçekleştirilmeye çalışılıyor. Yapabildiklerinize değil, yapamadıklarınıza odaklanmanızı öğretiyor toplum size. Sistem yanlışlarınıza müsamaha ile yaklaşmaz, eksikliklerinizi şefkatle karşılamaz. Siz de yanlışların, eksikliklerin, aksiliklerin müsamaha ve şefkatle karşılanacak bir durum değil, tam aksisi eleştirilecek, makûs davranılması gereken bir durum olduğunu öğrenirsiniz.

Özşefkat sizi bu sarmaldan çıkartır. Kendinizi muvaffakiyet ile ölçmemeyi öğrenmenizi, herkes üzere sizin de yalnızca bir insan olduğunuzu görmenizi sağlar. Siz de herkes üzere yanılgı yapabilir, üzülebilir, korkabilir, kendinizi yalnız hissedebilir, başınız karışıp yanlış kararlar verebilirsiniz. Tüm bunlar sizin diğerleri için gösterdiğiniz büyük gönüllüğü kendinize de göstermenizi sağlamalı.

Siz hayattaki en değerli, en özel, en kıymetlisiniz.

Kedinize uygun davranın.

Özşefkati kendinizden esirgemeyin, sonuna kadar hakkediyorsunuz.

Bir cevap yazın