“yalnızım”

“Çok yalnızım. Güya içimde bir boşluk var. Bir şeyler eksik lakin tanım etmem o kadar güç ki. Etrafımda beşerler var ancak nasıl desem… İstanbul trafiğinde kör ve sağır olmak üzere bir his bu.”

O da kalabalıklar içinde yalnız olanlardan. İnsanlardan bir türlü beklediğini göremiyor ancak tam olarak ne istediğini de bilmiyor. Yetişkin manzarasının altında güya ihmal edilmiş bir çocuk saklanıyor. Tahminen de yalnız değil lakin insan bilmediği bir şeyi nasıl fark edebilir ki?

O da kalabalıklar içinde yalnız olanlardan. İnsanlardan bir türlü beklediğini göremiyor ancak tam olarak ne istediğini de bilmiyor. Yetişkin manzarasının altında güya ihmal edilmiş bir çocuk saklanıyor. Tahminen de yalnız değil lakin insan bilmediği bir şeyi nasıl fark edebilir ki?

Kimsenin onu içten sevmediğine ya da muhtaçlığı olan sevgiyi hiçbir vakit alamayacağına epey emin. Ancak tıpkı vakitte yanılmak da istiyor. Hangimiz bu türlü bir boşluğu doldurmak istemeyiz ki aslında? O da bir umut kendisini özel hissettirecek, sırtını yaslayacak, düştüğünde elini tutacak kişiyi arıyor. Çok kolay bir şeymiş üzere tanım ediyor beklentisini. “Biri de benim için birinci adımı atsın, ben söylemeden anlasın, sarılsın, yanımda olsun.” Güya biraz ebeveynliğe benziyor bu arayışı. Yoksun kaldığı, vaktinde ebeveyninden görmesi gereken sevgiyi ve anlayışı artık insanlardan mı bekliyor sanki?

Kendisi tıpkı vakitte çok düzgün bir dinleyici. Hatta herkesin Güzin ablası. Anne ve babasının bile. Başkalarından ne bekliyorsa onlara fazlasını gösteriyor ki içindeki yoksunluğu telafi edebilsin. Lakin bir sorunu var: İnsanlardan birebir muameleyi göremediği için hayal kırıklığı içerisinde. O da bir vakit sonra bedelsiz ve yetersiz hissetmeye başlıyor. “Ben de bir sorun olmalı, bu sevgisizliğin bir nedeni olmalı. Çok mu berbatım? Ya da başarısız mıyım?” üzere sorular ve yargılayıcı iç ses hayata ve kendisine dair tüm ümitlerini solduruyor. Yetmezmiş üzere “Hayatım boyunca hiç kimse yanımda olmayacak ve beni sevmeyecek!” biçiminde bir fısıltı daha ekleniyor bu iç sese.

Onun dünyası artık karamsarlıkla kaplı. Beşerler onu anlasın, sevsin isterken artık insanlara güvenmekte zorluk çekiyor. Birinin onu içten seveceğine ya da keyifli olacağına inanmak neredeyse imkansız hale geldi. Artık daha fazla üzülmek de istemiyor. Bu yüzden kendi “yalnız” dünyasında yaşamaya karar veriyor. Kendisini üzmüş, hayal kırıklığına uğratmış, muhtaçlığı olduğunda yanında olmamış bu insanlardan ümidini kesme vakti gelmiştir. Zati öncesinde de yalnızdı. En azından artık yalnızlığı kendi tercihi olacaktır. Her şeyi denemiş, elinden geleni yapmış, diğer talihi kalmamıştır.

“Aynı kişi, tıpkı hayat, öbür bir pencere”

Öbür bir pencereden bakabilmesi için evvel beklentilerinin fazla olduğunu fark etmesi gerekir. Bir diğerinin ebeveynimiz ya da “her şeyimiz” olması mümkün değildir. Birinin her an ulaşılabilir olmaması bizi sevmediğini ya da umursamadığını göstermez. Bunun yerine, hayatta öbür rolleri, sevdikleri ve sonları olduğu manasına gelir.Zaten sevdiklerimizin zihin okuyuculuk üzere bir yetenekleri de yoksa neye gereksinimimiz olduğunu anlamaları pek mümkün değildir. Ne istediğimizi söylemezsek birebir muameleyi göremediğimizde, insanların bizden çıkarları olduğunu, sevilmediğimizi, bedelsiz olduğumuzu hissedip geri plana çekilebiliriz. Bu nedenle, kırılganlığımızı ve gereksinimlerimizi net bir formda söz etmemiz, kırıldığımızda izole olmamak kadar pahalıdır. Asıl kırgınlık ve öfke mahrum bırakan ebeveyne yöneliktir, onlarla yüzleşemediklerimiz bugün bağlarımıza yansımaktadır. Velhasıl, içimizdeki ihmal edilmiş çocuğa yardımcı olmadan bugünki kırgınlıklarımıza deva bulmamız oldukça zordur.

Pekala karamsarlığına ne söylemeli? Tahminen olabilecek en berbat şeyleri düşünerek arttan bıçaklanmazsın, kendini koruduğunu sanarsın ancak yakınlığın getirdiklerini kaybeder ve tam olarak korktuğun şeyi yaşarsın: Yalnızlık. Bu karamsarlığın hayatına bedelinin farkında mısın? Seni nitekim koruyor mu yoksa sana ziyan mı veriyor? Yalnızca bağlar kelam konusu olduğunda değil, hiçbir vakit hayatta başımıza gelenleri tam olarak denetim edemeyiz. Terk edilebilir, aldatılabilir, sevdiğimizi kaybedebiliriz. Ya da bunların hiçbirini yaşamayabiliriz. Berbat hayaller, senaryolar ile prova yapmak daha az acı hissetmemize neden olmaz. Korktuklarımız başımıza geldiğinde kaç defa prova yaptığımızdan bağımsız olarak yeniden birebir acıyı yaşarız. Zira gerçek manada acıyı birinci kere yaşıyoruzdur. Acı ile karşı karşıya kaldığımızda bize yardımcı olabilecek tek şey geçmişteki hoş anlarımızdır aslında.

Kimsenin seni içten sevmediğine ya da sevmeyeceğine dair delillerin var mı? Karşılığını duyar üzereyim. Garip ve farklı olduğun için yalnızsın değil mi? Sen de bir gariplik olduğunu her vakit hissettin ya da bunu sana ziyadesiyle hissettirdiler. Artık tüm toplumsal durumlar senin için korkutucu olmaya başladı. Pekala farklı olup dışlanmayanlar yok mudur? Keyifli vakit geçirdiğimiz beşerlerle benzerliklerimiz olduğunu inkar etmiyorum. Lakin birini bizimle “aynı” olduğu için sevmeyiz. En azından şartsız sevgi bu değildir.

Artık soruyorum, senin yalnızlığın gerçek bir dışlanma mı yoksa doğal olamamanın bir sonucu mu? Zira bazen benzerliklerimiz yerine farklılıklarımıza daha fazla odaklanırız.

Özgür ve doğal olabildiğin, bağlantıları acısı ve tatlısı ile kabul edebildiğin sürece şartsız sevgiyi tadacağına eminim. Zira şartsız sevgi, birini kusurlarına, kusurlarına, farklılıklarına karşın sevebilmektir.

Bir cevap yazın