Çocuklar ortasında neden ayrım yapmamalıyız?

Yazıma başlamadan evvel şunu belirtmek isterim ki çocuk büyütmek, bu mesuliyeti almak marifet ve emek isteyen uzun, yorucu bir yol. Hani her yiğidin harcı değil desem sanırım yadırgamazsınız beni. Değerli olanın sırf çocuğu doğurmak değil, onu hakkıyla sağlıklı bir biçimde büyütmek de olduğuna inananlardanım. Öncellikle çocuğuyla ilgili, ayrım yapmaksızın şartsız seven bedelli anne ve babalar sizleri kutluyorum…

Ebeveynlerin çocuklar üzerinde isteyerek yahut farkına varmadan yaptıkları ayrım, onarılması güç sonuçlara sebebiyet vermektedir.

Çocuklara eşit sevgi ve ilgi verilmesi onların birbirleriyle kardeş bağlantılarını olumlu tarafta etkilemektedir. Aksi takdirde çocuklar ortasında; saldırganlık, öfke, kıskançlık, birbirlerinin eşyalarına ziyan verme, içine kapanma, nefret hisleri ortaya çıkarak gelişmektedir. Bu durum patolojik bir seyir aldığında kesinlikle bir uzmana başvurulmalıdır.

Her çocuk farklı ilgi alanlarına, yeteneklere, mizaca, görünüşe, ve farklı kişilik yapılarına sahiptir. Kardeşler ortasında kıyas ve baskı yaparak onların hayat alanlarını bir nevi daraltmış olan anne ve babalar birçok vakit bunun farkında olmasalar da gerçek şu ki; bir kardeşte takdir edilen yetenek ve davranışların başka kardeşte de olması beklenilemez bir durumdur. Bu türlü bir durumda çocuk anlayışla karşılanmalı ve sadece istenildiği üzere başarılı değil, kardeşine nazaran daha makus diye dışlanmamalıdır.

Çocuğunuzun birinci toplumsal etrafı kardeşidir. Bu yüzden hayata karşı birinci izlenimlerini, birinci yaşantılarını, birinci yanılgı ve birinci deneyimlerini kardeşiyle tecrübeler, onunla müşahedeler ve yeterli ya da berbat bir bağ kurar. Burada ailenin tavrı çok kıymetlidir. Kardeşler ortasındaki alakayı pekiştiren, birbiriyle yarıştırmak yerine dayanak verici bir tavır sergilenmelidir.

Siz bedelli anne ve babalar; unutmamalısınız ki çocuklar aileden ne görürse onu uygular. Bu gerçeğin farkında olmalı ve çocukları yetiştirirken ki tavrınızın çocuklarınız tarafından ileride gelecek jenerasyonlara sizden gördükleri halde aktarılacağını bilmenizi isterim..

TEKLİFLER

Çocuklarınızı birbirleriyle kıyaslamamalısınız, onlara olumlu-olumsuz, iyi-kötü ayrımı yapmaksızın şartsız sevgi ve ilgi vermelisiniz.

Yaptıkları yahut yapacakları bir davranış sonucunda onları daha çok yahut daha az sevmekle tehdit etmemelisiniz.

Kardeşler hengame ettiklerinde onların ortasına bir yargıç üzere girerek haklı haksız ayrımı yapmamalısınız. Çocukları kendi hallerine bırakarak uzaktan izlemeli, ortalarında ki bu olaya müdahil olmak yerine birbirleriyle çözmelerine müsaade vermelisiniz. Aksi takdirde ebeveynler olaya müdahale ettiklerinde kardeşler ortasında zımnî bir öfke ve rekabet ortamı oluşmaktadır.

Aileye yeni katılan bebeğe ziyan verebileceği telaşıyla kardeşleri uzak tutmak, dokunmasına, temas etmesine mani olmak yanlış bir tavırdır. Bu ihtimali göz önünde bulundurarak büyük çocuğun, yeni gelen bebeği kabul etmesine, sevip bir bağ kurmasına fırsat verilmelidir. Ailelerin bu konuda yaptıkları yanlışlardan bir oburu de bebek geldikten sonra öteki kardeşi kreş yahut okula göndererek konuttan uzaklaştırmalarıdır.

Şimdi çocuk olan kardeşler ortasında anne ve babaların en sık yaptığı yanılgılardan biri de “sen artık büyüdün, abi/abla oldun” diyerek çocuğa üstlenemeyeceği kadar büyük bir sorumluluk yüklemeleridir. Bu sorumluluk çocuğun, özgürlüğünü kısıtlamış oluyor. Yaşanan bu kısıtlama ise kardeşler ortasında kıskançlığa sebebiyet vermektedir.

Aileler kıskançlığı engelleme değil, sebebiyet vermeme yolunda bir tavır izlemelidir. Ebeveynler çocuklarla münasebetini sağlam bir temel üzerine inşa etmelidir. Bu temel ise karşılıklı şartsız sevgi ve itimattan meydana gelmektedir.

Ebeveynler baskıcı ve çok otoriter bir tavır sergilememelidirler. Fakat aile içerisinde ortak muhakkak kural ve sonluluklar belirlenmeli ve bu daima birlikte konuşulmalıdır.

Anne/babalar alınan kararlarda aile içinde kararsız ve tutarsız bir duruş göstermemelidirler. Bu türlü ailelerin çocukları gelecekte duygusal alanda zayıf, karar vermekte zorluk yaşayan, dış baskılardan çabuk etkilenen bireyler olmaktadırlar.

Çocuklardan kusursuzluk beklenmemelidir, hatta vakit zaman kusur yapmalarına müsaade verilmelidir. Çok mükemmeliyetçi bir tavır sergileyen ebeveynlerin çocuklarında daima olarak diğerlerini keyifli etme duygusu görülebilir.

Bir cevap yazın