Vedaları sev!

Veda insanı en çok zorlayan hislerden biridir. Bazen hayatın akışı bizi buna zorlarken bazen de hoşça kalabilmek için gideriz. O halde tam olarak ne için veda ederiz? Bir daha görmeme ihtimali mi bize bunu yaptıran, yoksa yaşananlara, edinilen deneyimlere bir teşekkür mü? Âlâ ya da makus paylaşımda bulunduğumuz bir yerden, bir kimseden taşınırken o son noktaya varıldığındaki isteksizliğin sebebi ne olabilir?

Elbette hiçbir şeye veda etmek kolay değildir lakin ömür boyunca bazen kucak açar, bazen de veda ederiz. Alışkanlıklarla, bireylerle, yer/mekan ya da bir kentle vedalaştığımızı sanırken aslında veda ettiğimiz yaşarken paylaşılan hislerimiz, biriken anılarımızdır. Birtakım vedalar kısa süreliyken kimileri bir daha görmemek üzere olabiliyor. İste tam bu nokta da vedanın müddeti aslında yaşadığımız acıyla paralel ilerliyor. Birey şayet kısa müddetli veda ediyorsa pek bir sarsıntı yaşamazken, bir daha görüşmemek üzere veda ettiğinde aslında mevt acısıyla eş bir yas sürecine giriyor. Nasıl ki bir yakınımız vefat ettiğinde onu bir daha görmeyeceğimizi bilerek acı çekiyorsak, hayattayken ettiğimiz uzun müddetli vedalarda da birebir acıyı yaşıyoruz.

Âlâ hissettiren, eksikliği yaşanan vedaların yanında makus hisler uyandıran, hazzetmediği yer yahut bireyden ayrılırken de vücut değişik bir biçimde birebir hisleri yaşıyor.

Vedaları kabul etmek önümüze yeni çıkan imkanlara kucak açmamızı sağlıyor. Rahatlıkla vedalaşın, üzüntülerinize ufak deneyimler edinin, hatıralarınızla yüzleşin, kazanımlarınızı sevin. Ömrün götürdüklerine yürekten veda edin, hayatın getireceklerine tebessümle kucak açın.

Sizlere; olayın kederini yaşadıktan sonra veda edilen şeye ya da bireye değil, vedanın akabinde gelecek yeniliklere konsantre olmanızı ve o anıları en nadide köşenizde saklamanızı öneriyorum.

Sağlıcakla kalın.

Bir cevap yazın