Vefat ve hayat

Mevt üzerine

Bu gün “ölüm” üzere sevimsiz bir mevzuyu neden açtığımı ve keyfinizi kaçırdığımı düşünüyorsanız çabuk karar vermeyin. Yazıyı okuduktan sonra sizi karamsar yapmak üzere bir niyetimin olmadığını anlayacaksınız.

Vefat insanların konuşmaktan hatta düşünmekten kaçtıkları bir mevzudur. Ağır bir hasta yaklaşan mevtini düşündüğünde etrafındakilere bu hususta bir şeyler söylemek ister, ancak onlar ne söyleyeceklerini bilemedikleri için çabucak onu susturarak mevzuyu değiştirirler. Bu durumda hasta da kanıları ile yalnız başına kalır. Nedense beşerler vefatı konuşmanın artık hayattan vazgeçmek olduğunu düşünürler ve güya hiç mevt yokmuş üzere ömürlerini sürdürürler. Sorsalar herkes bir gün öleceğini bildiğini söyler. Bu bilgidir. Lakin hiçbir vakit bir gün ölecekmiş üzere yaşamazlar.

Salgın süreci insanları her gün mevtle yüzleştirdi. Salgının birinci günlerinde beşerler vefatı çok yakın hissettikleri için büyük bir dehşete kapıldılar. Sevdiklerini kaybedenler bunu daha derinden hissetti.

Evet mevt bir gerçeklik ve herkes bir gün ölecek.

Pekala bu gerçekliği görmek ve kabul etmek beşerde nasıl bir değişikliğe yol açabilir?

Beşerler bu gerçekliği görmeden evvel hayatlarını cömertçe harcarlar. Meğer her insanın ülküleri, yapmak istedikleri, görmek istedikleri vardır. Tıpkı akan bir ırmağa düşen yaprak üzere hayatın akışı içinde bu misyon ve isteklerimizi unuturuz, hatta bunları yerine getirmek sıkıntı geldiği için birden fazla defa unutmak için bir şeylerle hayatımızı doldurarak bunları fark etmemeye çalışırız. İşte vefat kapıya geldiğinde bizi temel korkutan şey bu yapmadıklarımız, görmediklerimizdir.

Halbuki insanın yaşadığı her an sonsuz fırsatlarla doludur ve her an şartsız olarak manalıdır. Her anın manasını görmek ve anın fırsatlarını kıymetlendirmek ise insanın kendi kararıdır. Yani insan hayatını kıymetlendirme konusunda sonsuz bir özgürlüğe sahiptir. Salgın nedeniyle sokağa çıkma kısıtlamalarının olması, insanın cebinde parasının olmaması, yerine getirmek zorunda olduğu vazifelerinin olması özgürlüğüne pürüz değildir. O anda ne yapacağına insanın kendisi karar verir. İşe sarfiyat zira ya işini seviyordur, ya bu paraya gereksinimi vardır, ya da bu iş o insanı geliştirecek daha sonra yapacakları için hazırlık oluşturacaktır. Yürüyüşe çıkar zira yürümek ya kasları ve kemikleri için gereklidir, ya yürüyüşte bir arkadaşını görmeyi istiyordur, ya da açık havada yürümek rahatlamasını sağlıyordu. İnsan seçimlerini yaparken onun için manalı olan seçimleri yapma eğilimindedir.

Emekli bir insan tanıyorum, istese bütün vaktini dinlenerek ve ona güzel gelecek etkinliklerde bulunarak geçirebilir. Ancak o etrafında bulunan hasta insanlara yardım ederek, onlara hastanede refakat ederek vaktini geçiriyor. Bir hastası güzelleşince öteki bir hasta insan buluyor ve ona yardım ediyor. Bu insan insanlara yardım ederek hayatının manalı olduğunu görmüş ve böylelikle manalı bir hayat yaşamaktadır.

İnsanın yaşadığı hayat manalı ise, ya da hayatın manasını görüyorsa o insan için bir gün ölecek olmasının bir ehemmiyeti yoktur. O huzur içinde ölebilir.

Artık vefat gerçekliğine dönecek olursak, evet bir gün öleceğiz, o halde bu günü manalı olarak ve manası fark ederek yaşayalım. Hiçbir kısıtlama insanın manalı bir hayat yaşamasına mahzur değildir. Hatta kısıtlamalar sırasında manası görme mahareti daha da değer kazanır. Şayet bir toplama kampında yaşarken bile insan mana görebiliyorsa, birkaç gün sokağa çıkma yasağında görülecek pek çok mana vardır. İnsan manası gördüğünde ise yaşadığı her an kıymetlenir, büyür ve o vakit insan vefata meydan okuyabilir.

Öleceğiz o halde bu anın manasını gerçekleştirelim. Hayat coşku ile yaşamaya kıymet.

Hepinize kendi anlamınızı görebileceğiniz bir gün, uzun bir ömür dileklerimle sevgi ve hürmetlerimi sunarım.

Bir cevap yazın